دادند ، زيرا وى را تجسّم صفات شايسته و برتر خلافت مىديدند . و آيا مگر نه اين است كه پيشواى مسلمانان بايد از جانب خداوند انتخاب شود و پيامبر صلى الله عليه و آله او را منصوب كند ؟ و آيا مگر نه اين است كه رهبر مسلمانان بايد در اوج كرامتها و فضيلتها باشد و با كفايت‌ترين و با ابهّت‌ترين و داناترين مسلمانان به شمار آيد ؟ و آيا مگر تمام اين ويژگيها ، به شكلى كامل ، در امام حسن گرد نيامده بود ؟ آيا پيامبر اكرم دربارهء وى نفرموده بود : حسن و حسين چه برخيزند و چه بنشينند ، هر دو امامند ؟ و آيا امام حسن همانى نبود كه پدر بزرگوارش دربارهء او فرموده بود : « خاندان پيامبر ، حيات دانش و مرگ جهلند . حلم آنان از علم ايشان و ظاهرشان از باطنشان و سكوتشان از حكمة سخنشان شما را آگاه مىكند . با حقّ ، مخالفت نمىورزند و در آن به اختلاف نمىافتند . ايشان ستونهاى اسلام و محرمان راز هستند كه به ايشان اعتصام مىكنند . به واسطه ايشان است كه حقّ به محل خود باز مىگردد و باطل از جايگاه خود كنار مىرود و زبانش از جايى كه رسته بريده مىگردد . دين را با خردى بيدار و با نگرش و دقت ، دريافت كرده‌اند نه با عقل شنيدنى و از راه روايت كه راويان علم فراوان امّا رعايت كنندگانش اندكند » . پس از آنكه بهترين صحابه و انصار مردم را به بيعت با امام حسن ترغيب كردند ، آنان با امام دست بيعت دادند . عبيداللَّه بن عبّاس در اين باره گفت : « اى مردم ! اين فرزند پيامبرتان و وصى امام شماست ، پس با او بيعت كنيد » . مردم امام حسن را از بُن جان و دل دوست داشتند . و اين دوستى از